แค่อยากบอกว่า…บางเหงาก็ไม่ได้เดียวดาย..หากคิดว่าเราใครอีกคนก็เหงาเพราะเรา เหมือนที่เราเหงาเพระเขา นี้สำหรับคนเหงาที่ม่เดียวดาย แต่สำหรับคนเหงา ที่เดียวดาย..การอยู่กับตัวเอง ตัวคนเดียว คนอื่นมองว่าเป็นเรื่องน่ากลัว เพราะมันเหงามาก แต่หากมองดูตัวเองแล้วยิ้มซะ ว่าเราก็เข้มแข็ง เก่งนี่หว้า ทำได้ในสิ่งที่บางคนทำไม่ได้.. เหงาไปเถอะ เพราะมันจะทำให้เรารู้สึกเข้าใจความรุ้สึกได้ดีมากขึ้นนะ… และไม่ใช่ว่าความเหงาจะทำมีให้แค่เพียงความเศร้า คงเพราะความเหงาเวลาฟังมันดูเศร้าๆสีเทาๆ แต่ก็ไม่ใช่ความเหงาจะทำให้ไม่รู้จักไม่เห็นความสุข หากเพียงเหงาแล้วคิดถึง มันก็สุขนะ เพราะมันจะทำให้เห็นควาทรงจำชัดเเหลือเกิน ควาททรงจำที่อาจลืมเลือนไป ความเหงาชอบช่วยฉุดมันขึ้นมาทุกที มนุษย์สีเทาหลายคนยิ้มต้อนรับความเหงาและยอมรับมัน หากคิดว่าคุณเริ่มเห็นความเหงาเดินตามคุณมา ไม่จำเป็นเลยที่จะหนี หากลองเดินข้างความเหงาสิ คุณๆอาจได้รุ้จักตัวเองมากขึ้นก็ได้นะ…เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้ได้ยินเสียงตัวเอง มากกว่าจะเป็นเสียงคนอื่นที่ไม่ใช่เรามาบอกว่าเราเป็นใคร…ซึ่งเราเป็นเรานะไม่ใช่เขา พอแล้วล่ะมั่ง คุณไม่ต้องแปลกใจหากอ่านบทความนี้แล้วจะรู้สึกเหงาตามบ้าง เพราะคนเขียนพกควมเหงามาเต็มกำมือ เพราะอยากเขียนบทความให้ได้เหมือนชื่อบทความ เหอะๆ ถ้าเหงามากๆอย่างนี้ จะเอาความเหงามาช่วยเขียนบทควมต่อล่ะกัน ..^^ เหงามันดีตรงที่เงียบ…แต่ก็เหงา… แก๊งค์ใจง่าย นาทีเดียวในตอนสุดท้าย - Jo & Pop

ณ.ทำเนียบรัฐบาล

Commentator

กำขี้ดีกว่า กำตด