คุณเชื่อในพรหมลิขิตมั้ย?
ถ้าไม่...  แล้วอะไรหล่ะที่ทำให้เราได้มาพบกับคนหลายคนที่ไม่เคยรูจักมาก่อน
ถ้าไม่...  แล้วอะไรหล่ะที่ทำให้เราถูกชะตาจนเราเรียกคนนั้นว่า  " เพื่อน "
       " เพื่อน "
คือ...   คนๆหนึ่งที่ครั้งหนึ่งก้อเป็นได้แค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งที่เดินเข้ามาหา
ต่อมา...  เวลาได้ผ่านไปคนแปลกหน้าคนนั้นก้อได้กลายมาเป็นคนที่เราไว้ใจ
นานๆไป...  คนนั้นกลายเป็นคนที่พร้อมอยู่เคียงข้างเราเสมอ (ไม่ว่า ทุกข์ สุข เหงา เศร้า)
กลายเป็นคนที่พร้อมแชร์ความรู้สึกต่างๆโดยไม่เอ่ยคำว่า "ถ้าทำอย่างนั้นแล้วชั้นจะได้อะไร?"
และยังเป็นคนที่ไม่สนใจว่าเราจะมีหน้าตาดี มีสกุล ร่ำรวย ยากจน สูง ต่ำ ดำ ขาว หรือไม่?
เพื่อน...ยังเป็นคนที่เสแสร้งแกล้งทำ  แต่.. เพื่อนตายนั้น หายากเหลือเกิน
เรามองคนๆนั้นว่าเป็นเพื่อนตายด้วยตาได้ไหม
เรามองคนที่พร้อมจะเคียงข้างเราเสมอไปด้วยตาได้ไหม
เรามองคนที่จริงใจกับเราด้วยตาได้หรือไม่
ทั้งหมดนี้  เราใช้ "ตา" มองไม่เห็น  แต่.. เราใช้ "ใจ" ในการมองเห็นได้
เราไม่สามารถบอกได้ว่าคนไหนดีไม่ดีจนกว่าเราจะมีโอกาสรู้จักกะคนๆนั้นแล้วใช้ใจของเราสัมผัสมัน
แล้วคุณหล่ะ คำว่า "เพื่อน" คูณใช้ ตา หรือ ใจ ในการมองเพื่อน
       การคบใครสักคน  คบเพียงกายก้อไร้ประโยชน์  แต่  การคบใครสักคน  คุณจำเป็นต้องคบด้วยใจ
วันนี้.... คุณ ใช้อะไร คบเพื่อนของคุณ  อย่าบอกนะว่า
คุณเป็นคนคบเพื่อนแค่ตา...... เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น  คุณก็คงเป็นคนที่ไม่น่าคบคนหนึ่ง