วันที่กู อ้อนวอนมึง....แทบขาดจัย


มึงกับทิ้ง กูปัย....อย่างมั่ยเหลียว


มั่ยมองมา มั่ยสนจัยกู.....สักนิดเดียว


กูโดดเดี่ยว อ้างว้าง....ไม่เหลือคัย


แร้วมาวันนึงมึง หวนกลับ....มาหากู


พร้อมกับจัย ที่โดนหั่น....เกินรับไหว


มาหั้ยกู เป็นยา....รักษาจัย


ที่โดนหมา‼ อีกตัว....มันกรีดมา


จะหั้ยกู รักษามึง....ดั้ยยังงัย


เห็นหน้ามึง หัวจัย....กูแทบบ้า!


มีแต่คำ ว่าเจ็บ...เจ็บ...จำ และ..น้ำตา


อย่าเลยนะ กูมั่ยมีความกล้า....มากพอ


ปัยเถอะ ปัยจาก....ชีวิตกู


อยู่หั้ยห่างๆ หัวจัยกัน......กูขอ


เพราะที่ผ่านมา กูเจ็บ เพราะมึง.....เกินพอ


อย่าหั้ยจัยกูท้อ....อ่อนล้า....และเสียน้ำตา


อีกเลย!