วันเหงา...
เริ่มต้นด้วยการตื่นมาไม่พบใคร
เพราะรู้...
จึงไม่อยากลืมตาขึ้นมารับความจริง
ว่ารอบกาย...มีเพียงความว่างเปล่า
สุดท้ายจึงยอมแพ้...ความเป็นจริง
ยอมรับมัน...แล้วลุกมา...เพื่ออยู่คนเดียว

เคยคิดเข้าใจผิด...
ว่าการต้องรักษาความสัมพันธ์นั้นยาก
แต่กลับกลายเป็น...การค้นหาเพื่อเริ่มต้นใหม่นั้นยากกว่า
การแยกจากอาจนำมาซึ่งความเจ็บปวดที่ฝังใจ
แต่การไม่มีใคร...เหมือนอย่างในวันนี้...มันบาดลึกไปทั้งกายและใจ
อยู่คนเดียว...มันเหงา
ไม่ใช่..."แค่"...เหงา แต่มันมีอะไรกว่านั้น...มากมาย

เหงา...อาจจะเป็นอารมณ์ที่เป็นจริงที่สุด
เป็นนามธรรมที่เป็นรูปธรรม
มองไม่เห็นแต่สัมผัสได้ชัดเจนที่สุด
ไม่เคยมีคำถามว่าความเหงาคืออะไร
เพราะทุกคนเข้าใจความหมายของคำนี้ได้ชัดเจนด้วยตนเอง
ไม่เหมือนรัก...ที่ยังน่าแปลกใจ
ว่าอะไรคือรัก...ที่แท้จริง
บางทีเหงา...อาจจะเป็นอารมณ์ที่มนุษย์กลัวที่สุดก็เป็นได้

ฉันนั่งอยู่คนเดียว...มองท้องฟ้าสีครามกับปุยเมฆสีขาว
หาอะไรทำมากมาย...ให้หาย...เหงา
แต่ไม่มีอะไรช่วยได้
ลุกขึ้นอีกครั้ง...เดินออกจากบ้านไปสู่ความวุ่นวาย
หวังให้คลายเหงา
ตอนนี้...ฉันนั่งอยู่กับเพื่อนมากมาย...เฝ้ามองผู้คน
แล้วทำไมหนอ...ฉันยังเหงา
สุดท้าย...ฉันก็กลับบ้าน
นั้งเก้าอี้ตัวเดิม...นั่งมองฟ้าสีดำกำมะหยี่และจันทรานวลตา
คล้ายจะตอกย้ำว่าที่ฉันเหงา...มันที่ใจใช่ที่กาย...
เพราะสุดท้าย...ฉันก็ยังเหงา

เซงๆๆๆ ไปเที่ยวโว้ยเพื่อน เย็นนี้เจอกาน
เดียวจะบ้าเหมือนเดิมให้ดู...