อาจเหมือน ว่าฉันเป็นคนเข้มแข็ง
และไม่แสดงให้ใครได้รู้ความจริง
ว่าข้างในเป็นอย่างไร

แต่รู้ไหม (ก็วันนี้) มันเหน็บหนาว
มันปวดร้าว เพียงใด ใครจะรู้

ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร
อ้างว้างเดียวดายมานานนับปี
ต้องทนเหงาอยู่อย่างนี้
อีกนานสักเท่าไร

โลกนี้มีคนตั้งกี่ล้านคน
แต่ฉันคือคนที่ต้องเหงาใจ
หนึ่งในล้าน มีบ้างไหม
แค่เพียงใครสักคนที่มาเข้าใจ

หนึ่งคนไม่ขอมากไปใช่ไหม
บอกฟ้าข้ามไปหาเธอ ว่าฉันรออยู่
อยากพบเจอ เธออยู่ไหน

แต่รู้ไหม (ก็วันนี้) มันเหน็บหนาว
มันปวดร้าว เพียงใด ใครจะรู้

ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร
อ้างว้างเดียวดายมานานนับปี
ต้องทนเหงาอยู่อย่างนี้
อีกนานสักเท่าไร

หนึ่งคนที่ฉันรอมีจริงใช่ไหม

นะ
ลืมไปแล้วง่ะ

ส่งมาให้ตั้งเยอะ

อ่านๆบ้างอาจจะคิดอะไรดีๆออก

เม้นๆๆๆๆๆๆๆ

อกหักดีกว่ารักไม่เป็นน่ะ

การรักเขาข้างเดียว เป็นสิ่งที่เขาไม่รู้… หรืออาจจะรู้
แต่เราไม่สามารถที่จะได้รับรักจากเขา
เราไม่สามารถที่จะแสดงอาการหึงหวงหรือห่วงความรู้สึกของเขาได้
เราไม่สามารถที่จะได้รับความรู้สึกรักจากเขา
หรือไม่มีโอกาสที่จะมีช่วงเวลาที่มีความสุขด้วยกัน


สำหรับการอกหัก …ถึงแม้จะเสียใจ และเสียเขาไป
แต่อย่างน้อย ยังมีช่วงเวลาความรู้สึกดี ๆ . . .
ที่คุณกับเขาเคยได้มีโอกาสรักกัน
ได้มีช่วงเวลาที่มีความสุขด้วยกัน…
ได้มอบความรู้สึกที่ดีๆ ให้กัน
ถึงแม้…เวลาเหล่านั้นจะผ่านไป แต่คุณก็ยังได้รับรักจากเขา
แต่การรักเขาข้างเดียวนี่สิ แย่จัง… มันเจ็บปวดจนบอกไม่ถูก


ขณะที่เพื่อนของเรากลับบอกว่า … อกหักเจ็บปวดกว่า
เพราะเสียดายความรู้สึก เสียดายวันเวลาที่ผ่านมา
เสียดายเรื่องดี ๆ ที่เคยมอบให้…

หากคุณอกหักหรือเลิกรักจากเขาแล้ว . . .
ความรู้สึกที่จะเหมือนเดิมมันยากมาก
แม้กระทั่งความเป็นเพื่อน บางทียังอาจไม่มีให้กันด้วยซ้ำ


แต่การแอบรักเขาข้างเดียว … ความรู้สึกของเพื่อน
หรือความเป็นมิตรภาพมันยังคงอยู่ต่อไป
และคุณก็ยังมีโอกาสที่จะอยู่ใกลัชิด ได้พูดคุยกับเขา
ได้รับรู้ความรู้สึกดี ๆ ของเขาบ้าง…
ในไม่ช้า. . . หากเขามีใจให้ … การรักเขาข้างเดียว
อาจจะทำให้คุณได้รับรักจากเขาได้เช่นเดียวกัน

อาราย



ไม่มีรายจาเม้น



ไปละ

อืม

ป่าวๆ
ภาพมันน่ากลัว

ตอนนี้พี่ลืมไปแล้วค่ะ

หวาดดี


มาเม้นห่ายแล้วเนออออออ

ฮ่า

เตงนอกใจเค้าหยอ



ได้ข่าวว่าเปงแฟนดาวนิ



ชิชิ



เลิกคบกัน



ไอ้คนบร้าาาาาาาาา

อ่าวเหรอ

พี่เคยดู แต่พี่กลัวง่ะ

ที่รักงะ



เค้างอลละนะ



ไม่จ๊วฟด้วย



แบร่ๆ

คนไม่มีแฟน - เบิร์ด ธงไชย เคยฟังแล้วใช้ไหม

ที่รักงะ



แง้ๆๆ



อยู่โรงเรียนไมไม่ทักเค้าเลยงะ



โกดหรอ



คิสถุงนร้า



จาทักกะมะกล้างะ



งิงิไปนะ

งานเข้าไปซะงั้น

คือกอปใส่ผิดน่ะ จะเอาเพลงใส่แต่กดผิด เบิร์ด ธงไชย-ช่วยรับที -

หนังสือพิมพ์ประชาชาติธุรกิจ ฉบับวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2550 นำเสนอเรื่องราวปัญหาจากโรงงานหลอมตะกั่วจากแบตเตอรี่เก่า ที่จังหวัดนครสวรรค์ ที่ปล่อยทั้งน้ำเสียและอากาศเสียออกมาสร้างความเดือดร้อนให้กับชุมชนใกล้เคียง ทำให้สิ่งแวดล้อมเสื่อมโทรมและชาวบ้านเจ็บป่วย และแม้มีการร้องเรียนหน่วยงานรับผิดชอบหลายครั้งก็มิอาจหยุดยั้งปัญหาที่เกิดขึ้นได้



ข่าวข้างต้นสะท้อนสถานการณ์อีกด้านหนึ่งของธุรกิจรีไซเคิลที่ต้องการการเอาใจใส่ และคิดคำนึงถึงอย่างจริงจังเสียแต่เดี๋ยวนี้ ทั้งนี้เนื่องจากกระแสผลักดันให้เกิดธุรกิจรีไซเคิลมีอยู่ชัดเจน ทั้งจากความจำเป็นในเรื่องการใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่าและการจัดการกับของเสียที่เกิดขึ้นภายในประเทศ แต่ด้วยเหตุผลในด้านการลงทุนที่ต้องแสวงหากำไรจึงมีแนวคิดเคลื่อนย้ายของเสียไปจัดการรีไซเคิลในในประเทศที่ให้ผลตอบแทนการลงทุนคุ้มค่า กล่าวคือมีต้นทุนการดำเนินการต่ำ เช่น ที่ดินราคาถูก แรงงานราคาถูก การกำกับดูแลด้านสังคม สิ่งแวดล้อมและสุขภาพแรงงาน ไม่เข้มแข็งมากนัก เป็นต้น



ประเทศไทยก็เป็นแหล่งหนึ่งที่เข้าเกณฑ์ข้างต้นและเป็นที่หมายตาของนักลงทุนจำนวนไม่น้อย และยิ่งเพิ่มความน่าลงทุนมากขึ้นเมื่อผนวกกับแรงสนับสนุนจากข้อตกลงทางการค้าต่าง ๆ ที่ประเทศไทยทำไว้ โดยเฉพาะความตกลงหุ้นส่วนเศรษฐกิจไทย-ญี่ปุ่น ซึ่งโดยสาระคือการไม่เก็บภาษีนำเข้าจากสินค้าที่ทำการตกลงร่วมกันไว้ สินค้าบางประเภทอาจไม่เก็บภาษีทันทีหลังความตกลงมีผลใช้บังคับ บางประเภทอาจลดภาษีลงเรื่อย ๆ จนเป็นศูนย์ตามกำหนดเวลา ในบรรดาสินค้าที่ตกลงกันมีรายการของเสียและวัสดุที่ใช้แล้วรวมอยู่ด้วย



นอกจากนี้ ในกรณีญี่ปุ่นต้องพิจารณาร่วมกับภาวะความจำเป็นภายในประเทศญี่ปุ่น ด้วยความที่ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่เทคโนโลยีเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ทำให้ผลิตภัณฑ์จำนวนมากกลายสภาพเป็นของไม่ใช้แล้วในเวลาอันรวดเร็วและส่งผลต่อเนื่องถึงการจัดการของใช้แล้วเหล่านี้ในประเทศ ซึ่งถูกจำกัดด้วยเรื่องของพื้นที่ (ญี่ปุ่นเป็นเกาะ) และกฎข้อบังคับที่เข้มงวด ซึ่งหมายถึงต้นทุนที่ต้องลงหากจะทำโรงงานรีไซเคิลที่ญี่ปุ่นนั้นสูงมากกว่าผลที่จะได้รับจากการขายวัสดุที่รีไซเคิลได้ ทำให้โอกาสที่ญี่ปุ่นจะจัดการสินค้าใช้แล้วในประเทศตนเองอย่างเบ็ดเสร็จแทบจะเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นการส่งออกวัสดุใช้แล้วโดยไม่ต้องเสียภาษีนำเข้าที่ประเทศปลายทางจึงลดต้นทุนได้มาก



นอกจากนี้ ญี่ปุ่นยังเพิ่มช่องทางแก้ปัญหาของตนเองโดยได้นำเสนอโครงการ 3R (reduce, reuse and recycle) Initiative ซึ่งมีข้อตกลงให้การสนับสนุนเรื่อง 3R ในประเทศกำลังพัฒนาและในระดับสากล โดยรูปธรรมคือการเข้าไปส่งเสริมให้มีโรงงานรีไซเคิลในประเทศอื่น ๆ ด้วยการสนับสนุนด้านเงินทุนและเทคโนโลยี เมื่อนำสองช่องทางนี้มาประกอบกันจะเห็นได้ว่าสอดคล้องและเอื้ออำนวยประโยชน์กันอย่างเหมาะเจาะ



ประเทศไทยซึ่งมีทิศทางชัดเจนว่าธุรกิจรีไซเคิลจะขยายตัวอย่างมาก จำเป็นต้องกำหนดจุดยืนหรือนโยบายด้านการจัดการของเสียและธุรกิจรีไซเคิลของประเทศให้ชัดเจน โดยอยู่บนฐานของศักยภาพของประเทศอย่างแท้จริง (ไม่หลอกตัวเอง) และคำนึงถึงสภาพสังคมสิ่งแวดล้อมในอนาคตของประเทศด้วย เนื่องจากจะอย่างไรสิ่งที่เหลือสุดท้ายจากการรีไซเคิลคือกากของเสียที่ต้องกำจัด ซึ่งไม่ว่าจะเผาหรือฝังกลบล้วนมีผลกระทบต่อสังคมทั้งสิ้น ดังนั้น สิ่งแรกที่ควรทำน่าจะเป็นการตอบให้ได้ว่าธุรกิจรีไซเคิลแบบไหนที่ประเทศไทยต้องการ

ที่รักต๋า



ทามรายอยุงะ



คิสถุงนร้า



ม๊วฟๆ

เม้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ป่าวนะ

มันแปลกตรงไหนเนี่ยะ

ก็นึกว่าจะโดนมาด่า

เรื่อง....คงรู้นะว่าเรื่องไร

แหะๆๆ

ช่วงนี้กว่าจะเข้าก็เป็นอาทิตย์
ไม่ค่อยว่างคงไม่ว่าอะไรกัน